Geachte genodigden, beste natuurvrienden

 

Vijftig jaar Werkgroep Ecologie Tessenderlo! Welkom

 

Dames Heren Voor u staat een man met vele gevoelens.

 

Voor u staat een fiere, een trotse, een dankbare, een gelukkige, een hoopvolle maar ook een weemoedige man.

 

Laat mij toe om te beginnen als een weemoedige man.

Op een van onze eerste tijdelijke tentoonstellingen in het natuurbeschermingsjaar 1970 hadden we enkele eenvoudige mooie posters met een klare duidelijke boodschap: dag bloemen, dag vlinders, dag vogels, dag mensen.

 

Dag Paul Clonen. Zonder jou zou onze vereniging niet zijn ontstaan. Jij was onze bezieler, ons voorbeeld. Jij zorgde ervoor dat onze vereniging stevige wortels kreeg om te kunnen uitgroeien tot een stevige boom.

 

Dag Jos Thys. Zonder jou was er geen sprake van een bosmuseum. Jij was onze verzamelaar. Jij was de motor achter het uitbouwen van een museum. Soms hielden we ons hart vast als je met je voorstellen aankwam (zoals ergens een voetbalkantine gaan afbreken en hier terug op te bouwen). Maar zie waar we nu staan.

 

Dag Herman Celis. Jij begeleidde zoveel klassen en groepen. Onder jou impuls kwam er de kast met zoogdieren.

 

Dag Sjeen Govaerts, makker. Jij zorgde ervoor dat de Werkgroep uitgegroeid is tot de vereniging die we nu zijn. Met je vele contacten met de overheidsinstellingen, raden en andere verenigingen zette je onze vereniging in een goed daglicht. Maar je zorgde ook voor heel wat deugnieterij en gezelligheid.

 

Eigenlijk konden jullie hier nog bij zijn om samen met ons te vieren.

Maar er zouden nog meer mensen hier mogen staan. Als je vereniging 50 jaar bestaat is het een feit dat je in al die jaren afscheid hebt moeten nemen van heel wat mensen die onze vereniging een warm hart hebben toe gedragen: bestuursleden - leden - sympathisanten. Weet dat we jullie niet vergeten zijn en jullie nog steeds dankbaar zijn voor wat jullie allemaal voor ons hebben verricht.

 

Dames heren voor u staat ook een fiere trotse man.

Fier en trots op alles wat we hebben gepresteerd in al die jaren. Een van de redenen waarom we uitgegroeid zijn tot een gezonde vereniging is dat we op heel wat momenten keuzes hebben gemaakt. Keuzes maken is steeds een beetje verliezen. Maar je kan niet alles doen. Een vereniging die rekent op vrijwilligers kan maar zover roeien als zijn vrijwilligers kunnen en willen roeien.

Het VVV heeft voor ons de eerste keuze gemaakt om de Werkgroep Natuurbescherming Tessenderlo op te richten en zijn werking over te laten aan een stel jonge groene kerels. Wat later hebben deze kerels de keuze gemaakt om in goede verstandhouding met het VVV als een zelfstandige vereniging verder te gaan: De Werkgroep Ecologie Tessenderlo vzw.

Als vereniging hebben we later de keuze gemaakt om ons toe te leggen tot een vereniging voor natuurstudie en natuureducatie. De milieuproblematiek werd overgelaten aan Belt.

De volgende keuze die gemaakt werd, is om in de oude cafetaria aan de zandberg een museum uit te bouwen. Daardoor hebben we later de keuze moeten maken om het beheer van het broedgebied over te laten aan anderen nu het Vlaams natuurreservaat Pinnekensweier - Houterenberg. We hebben de keuze gemaakt om onze aandacht vooral toe te spitten op de uitbouw van het Bosmuseum en de educatieve werking er rond.

We hebben de keuze gemaakt om maandenlang stenen te gaan kuisen en allerlei sponsoractiviteiten te organiseren om onze droom te realiseren.

Wij hebben ook de keuze gemaakt om een zelfstandige plaatselijke vereniging te blijven en ons bijvoorbeeld niet aan te sluiten bij Natuurpunt. Daarmee zijn we in Vlaanderen bijna uniek. Er zijn nog zeer weinig "plaatselijke" zelfstandige natuurverenigingen en zeker niet die zo lang al bestaan. Op dat vlak zijn we één van de oudste.

We hebben de keuze gemaakt om samen met de gemeente provincie en andere verenigingen om mee te gaan in het project van het Merode gebied en het Bosmuseum uit te werken als toegangspoort.

Volgens mijn mening hebben we in de loop der jaren goede keuzes gemaakt waar we allemaal nog steeds achter staan.

 

Dames heren voor u staat er een dankbare man.

Toen we begonnen met onze vereniging waren er een aantal mensen met het idee van: laat die jongens met hun groene parka, laarzen, verrekijkers en groene schoudertassen zich maar bezig houden in het broedgebied, dan houden ze zich wel rustig en hebben wij er weinig last van. Maar dan kende ze Paul Clonen niet.

Laat er me echter wel onmiddellijk bijzeggen dat dit een standpunt was van enkelen. Vanaf het begin hebben we ons ook gesteund gevoeld door heel wat mensen, verenigingen, overheden en politieke partijen.

We hebben zoals gezegd inderdaad de keuze gemaakt om zelfstandig te blijven, maar we hebben ook de keuze gemaakt dat we niet alleen op ons zelf zouden werken. We hebben steeds gezocht om met allerlei andere verenigingen samen te werken. Zo hebben we in de vroege jaren samengewerkt en activiteiten ingericht met het VVV, VAB-VTB, het Davidsfonds, de cultuurraad, de jeugdraad en een aantal jeugdverenigingen, Vakantiegenoegens (nu Pasar), de bijenbond (verenigde Taxanders). Ook nu nog werken we samen met heel instanties en verenigingen zoals VLM - ANB - regionaal landschap - Limburgse natuurgidsen - het Provinciaal Natuurcentrum, Limnet . En ja ik heb nu de grote fout gemaakt om te beginnen op te sommen. Mijn excuses aan hen die ik niet vernoemd heb.

Door de samenwerking met al deze verenigingen hebben wij onze vereniging kunnen uitbouwen. Wij zijn hen hier dan ook zeer dankbaar voor alles wat ze voor ons hebben gedaan.

Niet alleen hebben we samengewerkt met verenigingen maar ook met de gemeente Tessenderlo en de provincie Limburg. We hebben in al die jaren met heel wat gemeentebesturen, burgemeesters, gedeputeerden samen gewerkt. We hadden soms wel eens meningsverschillen. Maar steeds werd er op een positieve manier samengewerkt met wederzijds respect. Wij zijn hen zeer dankbaar voor al die jaren van financiële en morele steun.

En natuurlijk gaat mijn dank ook uit naar alle bestuursleden en leden die we hebben of gehad hebben. Pas in 1980 zijn we een ledenvereniging geworden. In al die jaren hebben we een aantal zeer trouwe leden en ereleden. Steeds konden we op hen rekenen. Onze slogan was steeds om dankbaar te zijn voor alle hulp die geboden werd, of dat nu een kleine of een grote bijdrage was/is.

Maar er zijn ook heel wat sympathisanten die ons occasioneel steunen. We hebben als vereniging misschien niet zoveel leden, maar als we al die mensen die ons gesteund hebben via de vrije giften in ons nestkastje of ons na een bezoek van het Bosmuseum heel wat bemoedigende woorden bezorgen, dan hebben een behoorlijk aantal sympathisantleden.

 

Dames heren voor u staat een hoopvolle man

Dag Guido, Herman, Willy, Marleen, Gino, Marjan.

Wij zijn het die momenteel aan onze vereniging werken. Ik weet het - we zijn niet met zoveel - maar we roeien rustig verder op ons ritme.

Gelukkig kregen we sinds twee jaar versterking. Onze coördinator van Gerhagen Jan Verheyen kon een ploeg vrijwilligers bij elkaar krijgen om het Bosmuseum meer en langer open te houden. Het aantal openingsuren is daardoor zo goed als verdubbeld. Bedankt Jan, Stefaan, Veronique, Maryse Rosette, Robin, Jone, Bie en Lisette.

Samen hebben wij de toekomst voor ons. Wat die toekomst gaat brengen? Simpel het Bosmuseum Gerhagen verder laten groeien.

Laat me duidelijk zijn. Ik ga hier niet aankondigen dat we het Bosmuseum nog eens letterlijk gaan uitbreiden. Op dit punt vermoed ik dat we aan een grens zitten.

Maar we kunnen wel de educatieve werking in en om het Bosmuseum verder uitbreiden. Hier liggen nog vele mogelijkheden.

Maar ook hier weer zullen we moeten roeien met de riemen wie we hebben. Laat dit duidelijk een oproep zijn. We zij op zoek naar nog meer roeiers. Mensen die ons kunnen helpen op allerlei vlakken (handige technische mensen, computermensen, begeleiders van groepen, mensen die aan educatieve programma's willen werken, helpers om het bosmuseum open te houden,.....).Elke hulp hoe groot of klein ze ook is, is welkom.

 

Dames heren, voor u staat tenslotte een gelukkig man.

Gelukkig met de belangstelling, het bereikte resultaat en gelukkig dat ik dit verhaal allemaal zelf heb kunnen meemaken.

Tenslotte staat hier nu voor u een dorstige man en daarom wil ik een toost uitbrengen op 50 jaar Werkgroep maar vooral op de toekomst.

Gezondheid

We hebben 51 gasten en geen leden online